Tag Archives: henry miller

Tropic of Cancer – Book Review

*Englis below.

Tropic of Cancer eftir Henry Miller.

Satt best að segja var ég ekki mjög hrifinn af þessari bók. Eiginlega fannst mér hún hreint út sagt ömurleg. Þessi bók var tímamótaverk í bókmenntum þegar hún kom út árið 1934 en hún hefur ekki elst vel. Hún var bönnuð í Bandaríkjunum fram til ársins 1964 fyrir að vera of sóðaleg og klámfengin. Það var ekki beint sóðaskapurinn og klámið sem truflaði mig, heldur var það æpandi kvenfyrirlitning Henry Millers en hún er svo áþreifanleg í lýsingum hans á konum og í stöðugri notkun hans á orðum eins og „hóra“, „kunta“ og „tík“. Hann leifir sér einnig að nota N-orðið yfir blökkumenn sem í dag er verulega illa séð. Sögumaðurinn var einnig frekar ömurlegur og svo sjálfumglaður að það var óþolandi. Ég var mörgum sinnum við það að gefast upp og leggja bókina frá mér. En einhvern veginn tókst mér að komast í gegnum hana alla, þó ekki væri nema fyrir líflegar lýsingar Henry Millers og hvernig hann setur saman setningar. Ég myndi gefa þessari bók eina stjörnu en gef henni þó tværfyrir notkun hans á tungumálin ( það er að segja fyrir utan dónalegan orðaforða hans yfir konur). Ég myndi aldrei mæla með þessari bók og þó að hún hafi verið tímamótaverk á sínum tíma, þá er hún fyrir löngu komin fram yfir síðasta söludag. Því miður. 

Tropic of Cancer by Henry Miller. 

In all honesty, I was not too fond of this book.  In truth, I hated it. This book was apparently a ground-breaking literary work when it was published in 1934, but it has not aged well. It was banned in the USA for being too obscene until 1964. It wasn’t so much the obscenity that bothered me, but rather the blatant misogyny. His contempt for women is so tangible in his descriptions of them and his persistent use of words like ‘whore’, ‘cunt’, and ‘bitch’ when referring to them. He also uses the N-word for coloured people which today is unexpectable. I couldn’t stand the narrator as well, so obnoxious was he that some times I wanted to crawl into the pages and punch him in the face. There were so many times that I just wanted to give up and put it away. But somehow I managed to get through all of it, only because I partially enjoyed Henry Miller’s sentence-level writing. I would give this book one star but will provide it with two, only for his use of the English language (apart from his vulgar vocabulary to describe women). I would never recommend this book to anyone, and although this book might have been ground-breaking at the time, it is now long past it sell-by date.